Pierwszy prezes szpitalnej
spółki to postać wieloformatowa i niejednoznaczna. Nie jest
polityczną dziewicą, ani też osobą, która szpitalem by jeszcze nie
współzarządzała. Być menadżerem to jedno, a pieniądze z Ministerstwa
Zdrowia to drugie. Dopiero wtedy będzie można ocenić czy Dębicki 2.0 okaże się pozytywnym „jastrzębiem”
czy naiwnym „jeleniem”.
 |
| Piotr Dębicki jest człowiekiem bardzo ambitnym, a przy tym posiada wszelkie predyspozycje, aby byc dobrym menadżerem. Na zdjęciu z poseł B. Bukiewicz oraz T. Możejko, którzy wypowiedzi w sprawie szpitala raczej unikali... |
Dyrektorska nominacja dla Piotra Dębickiego, to niespodzianka, ale tylko dla słabo wtajemniczonych.
Bez wątpienia jest to lekarz dobrze wykształcony i choć mało kto chce się na jego temat wypowiadać
pod nazwiskiem, to niemal wszyscy uważają iż był to wybór dobry. „Jeśli Piotrek jest takim <asem> na
jakiego sam się kreuje, to powinno mu się udać i wcale tego nie
wykluczam” – mówi ważny polityk PO, na co dzień krytyczny wobec tego, co
działo się w gorzowskim szpitalu. Łatwiej niż w przypadku Marka Twardowskiego określić „akuszerów” tej nominacji. Skąd
ta kandydatura ? „Piotrek wręcz adorował
kontakty z Bożenną i Możejko, a oni sami byli w jego szpitalu w Drezdenku
częstymi gośćmi. Piotrek chciał wrócić do lubuskiej platformy i podporządkował temu nawet osobiste przyjaźnie”
– mówi jeden z polityków, wskazując na poseł Bożennę Bukiewicz i przewodniczącego Tomasza Możejkę, jako inicjatorów powołania P. Dębickiego na
prezesa przyszłej spółki. Ciekawostką jest to, że nowy szef lecznicy ma świetne
kontakty nie tylko z liderami wrogimi gorzowskim strukturom PO, ale także
posłem Witoldem Pahlem czy wojewodą Jerzym Ostrouchem. „A przecież Dębicki zapraszał Bożennę i Możejkę na polityczne łowisko
Pahla, skąd pochodzi i gdzie uzyskuje zawsze bardzo duże poparcie” –
rozmyśla jeden z działaczy. Tak, bo Piotr Dębicki to postać złożona i
niejednoznaczna, a jego wiedza
nie jest nawet w ułamku tak wielka jak ambicje polityczne, rozbudowane „ego”
oraz przekonanie o wyjątkowości, które graniczy z dogmatem o nieomylności
Papieża. „No Piotr jest ciężki pod względem
charakteru i to bardzo, ale to nie zmienia faktu, może być
najlepszym lekarzem wśród prezesów i najlepszym prezesem wśród lekarzy” – z sarkazmem mówi polityk dobrze go znający. To jest
rzeczywiście problem, bo dla przeciętnego
socjologa lub psychologa zdefiniowanie jego profilu osobowości nie jest trudne:
ma duży potencjał, którego nie dostrzegają inni, czuje potrzebę publicznej
ekspresji, nie boi się wzywań, ale przy niewielkiej dozie krytyki „wymięka”. Przykładów
nie trzeba szukać daleko - dyrektorem gorzowskiego szpitala P. Dębicki
już był, ale odszedł w 2009 roku po tym, jak lokalna gazeta ujawniła, że
zadłużony szpital finansował jego studia menadżerskie. Wtedy wypowiedziała się
nawet obecna marszałek, a wówczas wicemarszałek Elżbieta Polak. „To niedopuszczalne, by tonący w długach szpital
finansował studia zastępcy dyrektora, który na dodatek sam ma kilka umów o
pracę” – mówiła wówczas w jednym z artykułów, który pisała obecna urzędniczka
Departamentu Zdrowia Mirosława Dulat.
Bohater medialnej afery nie czekał długo.
„Nie chcę być dyrektorem, skoro
się mnie obraża” – mówił wówczas. Jest subarytą i uwielbia się obrażać,
jak wtedy gdy ogłosił mediom iż za pracą emigruje do Anglii, bo tam szanuje się
lekarzy i dobrze im płaci. „Pracuję
codziennie po 8 godzin do soboty. W sobotę wsiadam do samolotu i wieczorem
jestem w Gorzowie. Nie zmęczony, wręcz zrelaksowany” – mówił w 2006 roku w „Gazecie
Wyborczej”,a w szystko w formie i przekazie: jestem w Anglii, bo mam talent i
wiedzę, tam mnie szanują, a Gorzów to głęboka prowincja, gdzie lekarze są zerem.
Nie inaczej było z polityczną karierą P. Dębickiego w charakterze samorządowca
i działacza partyjnego, który mandat radnego zdobył w 2002 roku z listy Sojuszu
Lewicy Demokratycznej, uzyskując „imponujacy wynik” 170 głosów. Mimo to, w 2007
roku – tuż przed wyborami do Sejmu i Senatu – ogłosił, że nie chce mieć
z lewicą nic wspólnego i popiera Platformę Obywatelską, a konkretnie W. Pahla.
Z tych też powodów znalazł się w lubuskiej Platformie Obywatelskiej, ale nie
trwało to długo i po zbyt ambitnym budowaniu struktur w białychy fartuszkach,
swoją karierę w Lubuskiem musiał zawiesić, a dziś jest członkiem PO w
województwie zachodnipomorskim. Możliwe, że teraz – gdy zgodził się zostać
prezesem spółki w dramatycznym momencie, zostanie anektowany znów do lubuskich
struktur partii. Od kilku lat z sukcesem dyrektorował w Wielospaecjalistycznym
Szpitalu w Drezdenku i jeśli tylko uda mu się wdrożyć tamtejsze praktyki
do molochu jakim jego lecznica w Gorzowie, to sukces ma gwarantowany. Jedno
jest pewne – on nie da sobie łamać kręgosłupa i jak będą naciski, to po
prostu rzuci zabawki i pójdzie swoją drogą. W końcu – jak sam o sobie mówi - ma
misję, talent, wiedzę i umiejętności niespotykane w tej części świata...