Polityczny dzięcioł, nawet jak przygarnie do żołądka więcej robali niż
zwykle, nigdy nie będzie orłem lub jastrzębiem. Słoń nawet pozbawiony
dobrodziejstw oazy i sawanny, a więc poza głównym nurtem pustyni, zawsze będzie
słoniem. Inaczej mówiąc – słaby lider nigdy nie urośnie do rangi męża stanu,
ale mężowie stanu pozostaną nimi nawet w przypadku politycznej marginalizacji. Przywództwo
Wontora, to uporczywa realizacja szaleństwa, by ograć lepszych od siebie i
udowodnić światu, że chłopak ze Słubic może sięgnąć Kosmosu…
 |
| Bój to Wontora przedostatni - najpierw wybory europejskie, które wygra za- służony dla regionu Bogusław Liberadzki, ale potem będzie już tylko źle: bez waznych działaczy i prezydentó Gorzowa oraz Zielonej Góry wynik SLD jest już znany. Kolejne lata w opozycji... |
Lubuski Sojusz Lewicy
Demokratycznej traci najlepszych działaczy, którzy od lat byli twarzą oraz
ikonami tego ugrupowania oraz województwa lubuskiego. Gdyby drużyna żużlowa z
Gorzowa lub Zielonej Góry, straciła za kadencji jednego prezesa tylu wybitnych
zawodników, co SLD zasłużonych działaczy, to Robert Dowhan i Władysław
Komarnicki wisieliby już na za nogi na miejskich rynkach. Tymczasem byli i
obecni prominenci partii przewodzonej przez Bogusława Wontora oficjalnie się względem niej dystansują, czego
dowodem jest powołanie w zielonogórskiej Radzie Miasta nowego klubu radnych.
Weszli do niego b. marszałek województwa Andrzej
Bocheński, ekslider i wiceminister spraw wewnętrznych Andrzej Brachmański oraz sekretarz Twojego Ruchu w regionie Filip Gryko. „Mamy w tym województwie słabe i porozbijane SLD, które pod wodzą najsłabszego
w historii posła kroczy wprost w przepaść” – mówi NW F. Gryko. Jakiś czas
temu nie mniej dosadnie w wywiadzie dla NW wypowiedział się b. wiceminister
Brachmański. „Wontorkracja ma się w SLD
dobrze. Jeśli chodzi o manipulację ludźmi, to mówimy o prawdziwym mistrzu
świata i wampirze energetycznym. Potrafi wyssać z otoczenia całą energię i
pozbawić je własnego zdania. Jeśli chodzi o manipulację, to autorzy
podręczników o tych technikach, mogą się od Wontora uczyć” – mówił dla NW
były lider SLD w województwie lubuskim. Sporo w tym racji, bo przewodniczący B.
Wontor jest dla innych polityków bezcennym przykładem tego, jak bardzo władza
deprawuje i wypłukuje z wartości i zdroworozsądkowych instynktów. Dwóch rzeczy Wontor
nie przewidział, chociaż jako szef sejmowego zespołu ds. kosmosu z futurologią
powinien być za pan brat. Pierwsza, to pojawienie się na lewej stronie sceny
politycznej charyzmatycznego Jacka
Bachalskiego. Przewodząc Twojemu Ruchowi odbierze nie tylko Platformie
Obywatelskie, którą w regionie zakładał i której był wieloletnim szefem, ale
również SLD z którego uciekają ci, dla których Wontor jest anachronicznym „dinozaurem”. Drugie nieszczęście, to „Lepsze Lubuskie”, a nie od dziś wiadomo,
że to co jest dobre dla województwa i lewicy, raczej nigdy nie jest dobre dla
Wontora. I odwrotnie – umarzane długi ZSMP, dziwne kombinacje z
nieruchomościami tej organizacji, mieszanie przy TVP Gorzów oraz sama postawa
lidera SLD w sprawach regionu, wielokrotnie już rozminęły się z interesem
publicznym. Powstanie „Lepsze Lubuskie”
i aktywność w tej organizacji Wadima
Tyszkiewicz, Janusza Kubickiego,
Jacka Wójcickiego, Bartłomieja Bartczaka, a przede
wszystkim Tadeusza Jędrzejczaka, to
najgorsze co mogło mu się w politycznej działalności wydarzyć i dobrego
samopoczucia nie poprawi nawet start w wyborach na burmistrza Sulęcina Dariusza Ejcharta, „starostowskie” aspiracje Janusza Krzyśkowa ze Słońska oraz – tu będzie
najciekawiej i najbardziej medialnie przed przyszłorocznymi wyborami –
wójtowskie zacięcie sołtysa Franciszka
Jamnuka z Ownic. Przywództwo Wontora, to uporczywa realizacja szaleństwa,
by ograć lepszych od siebie i udowodnić światu, że chłopak ze Słubic może
sięgnąć Kosmosu: w przenośni i dosłownie. Tak więc polityczny kicz i
komsomolska aktywność, miesza się u niego ze sprytem barowego wykidajły. Efekty
są zatrważające – dwóch byłych przewodniczących partii na aucie: A. Brachmański
i Jan Kochanowski, pierwszy i
zasłużony marszałek województwa A. Bocheński również, a wielu innych działaczy
negocjuje swoje odejścia, co wcześniej uczynili już m.in. Krzysztof Sikora, „Jeszcze
chwilę i wszystko będzie jasne” – mówi F. Gryko. Tak więc lemarkizm Jeana Baptiste de Lemarcka ma swoją
antycypację w osobie przewodniczącego SLD Bogusława Wontora: narząd nieużywany
uwstecznia się lub całkowicie zanika. Jak wiadomo, polityka jest zajęciem
głównie umysłowym, a gdy nie używa się w niej ważnego narządu -bynajmniej nie
chodzi o to, w czym dobry jest współpracownik Wontora z Ownic- to łatwo o
dekonspirację, a nawet kompromitację. Odejście ważnych działaczy jest tego
dopełnieniem, a to dopiero początek…