Miał być platformerski "reset", a jest polityczny "skok"...

Nawet spółka prawa handlowego, szybko może się okazać także spółką „przyjaciół z politycznego podwórka”, jeśli wpływ na nią ma właściciel każdego dnia walczący o przetrwanie koalicji. Mylą się ci, którzy uważają iż patologie mają miejsce głównie w stolicy, bo w rzeczywistości woda jest najbardziej mętna na prowincji, a doskonale pływają tam nie tylko pół zdechłe „ryby bez wartości”, ale również te „szlachetne gatunki”. To nieprawda, że jak ktoś pełnił ważne funkcje publiczne, to posiada już taką wiedzę i doświadczenie, że nie musi iść na łatwiznę „po układzie”.

Polityka wciąż pozostaje fajną „trampoliną” do zarobienia lub dorobienia, ale skala w jakiej oddziaływuje ona na spółkę prawa handlowego odpowiedzialną za zdrowie blisko dwustu tysięcy osób, jest wręcz demoralizująca: były posel Witold Pahl, eksstarosta Józef Kruczkowski, ekswojewoda Jerzy Ostrouch, eksprzewodniczący Rady Miasta Robert Surowiec i eksprzewodniczący Sejmiku Wojewódzkiego Mirosław Marcinkiewicz w jednej instytucji, to nie przypadek, ale polityczna „bandyterka”.

Po spektakularnym sukcesie uratowania szpitala przez marszałek Elżbietę Polak i prezesa Piotra Dębickiego, instytucja ta staje się najlepszym przykładem tego, co w polityce najgorsze.

Tu już dawno rozmyły się granice pomiędzy tym co publiczne i prywatne, a panujące w nim obyczaje, to groteskowy przykład obrazu w którym bohaterowie poklepują się po plecach - by ugrać coś dla siebie, ale nie dla regionu i miasta. To przykład zdeformowania pojęcia misji publicznej, a także prezentacja „systemu”, który w obronie żerowiska i miejsca w kolejności dziobania, gotów jest na wszystko.

„Ten szpital był żerowiskiem dla partii politycznych” – mówił obejmując posadę prezesa Piotr Dębicki, a sytuacja którą krytykował, dziś znów staje się faktem.

Nominacje dla prezesa i wiceprezesa były zaskoczeniem, ale fakt iż w szpitalu swoje miejsce pracy lub aktywności znalazło w ostatnim czasie także trzech innych polityków: Józef Kruczkowski – jako pełnomocnik zarządu, Mirosław Marcinkiewicz – jako jednoosobowy członek zespołu ds. budowy radioterapii, a także Witold Pahl – jako członek rady nadzorczej, to nawet przy docenieniu ich najwyższych kompetencji, mocna przesada, która trąci „politykierstwem” – żeby nie powiedzieć: kupczeniem posadami za publiczne.

Trudno odmówić Pahlowi czy Marcinkiewiczowi wiedzy, rzetelności i ogromnego doświadczenia, ale nie można też odmówić komentatorom prawa do zdziwienia i podejrzeń, że dokonano właśnie „skoku na szpital”. Szczególnie dziwi w tym kontekście akces do rady nadzorczej wybitnego prawnika dr Pahla, który nic nie musi - bo ma uznanie wszędzie - ale w takim towarzystwie może stracić więcej niż zyskać, nawet jeżeli wiele od siebie da.

         Skomplikowana była też sytuacja Marcinkiewicza, któremu PiS w pracy nie pomagał, ale watpliwości - tak czy siak - mają rację bytu.

Szpital funkcjonuje dobrze i wszystkie zmiany są oczywiście zgodne z prawem, ale niesmak pozostaje. Miał być platformerski „reset”, a obserwujemy „skok”...