Trudno jednoznacznie ocenić znaczenie
decyzji poznańskiego senatu AWF o zakończeniu działania wydziału w
Gorzowie. Sposób w jaki do tego doprowadzono
nasuwa wiele wątpliwości, a sugestie w stronę Rady Miasta i Prezydenta, że potrzebne
są pieniądze na rozwój kadry, mogą budzić niesmak…
 |
| Dr Michał Bajdziński jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Zielonogórskiego. Mieszka w Gorzowie i tutaj jest zaangażowany w działalność struktur Platformy Obywatelskiej. Podczas ostatnich wyborów otrzymał 30 procent głosów na jej szefa... |
Gorzowskie
środowisko akademickie wychowania fizycznego powstało ponad czterdzieści lat
temu. Początkowo, jak to zazwyczaj bywa przy tworzeniu nowej uczelni, obiekty
zapewniło miasto, a wykładowcy otrzymali kilkadziesiąt mieszkań spółdzielczych.
Pierwsza dekada lat minęła na dosyć intensywnym rozwoju naukowym w ówczesnej
filii poznańskiej AWF . Pracownicy kształcili studentów, a jednoczenie odnosili
sukcesy jako trenerzy w wielu dyscyplinach sportowych. Budowali siłę
gorzowskich piłkarzy ręcznych, siatkarzy, kajakarzy, lekkoatletów, piłkarzy
wodnych i innych. Kilku z nich było trenerami kadr narodowych. Studenci byli
mistrzami olimpijskimi, Polski i Europy. Po następnym dziesięcioleciu
praktycznie zbędna stała się pomoc
dydaktyczna wykładowców z Poznania.
Gorzowski ośrodek w pełni usamodzielnił się kadrowo, stworzył własną
administrację, stał się najważniejszym ośrodkiem kształcącym nauczycieli
wychowania fizycznego między Słupskiem a Szklarską Porębą. Do Gorzowa na studia
trenerskie zapasów, piłki nożnej, siatkówki przyjeżdżali studenci nawet z odległych
krańców Polski.
Kłopoty zaczęły się kiedy poznański Senat postanowił, że likwiduje stanowisko
prorektora w Gorzowie. Wydawało się wtedy, że był to fakt niewiele znaczący.
Prof. Bogdan Kunicki, który był ostatnią osobą na tym stanowisku, potrafił w
krótkim czasie znacząco wzbogacić majątek Zamiejscowego Wydziału. Miasto
przekazało halę sportową, budynek na dom studenta, stadion. Wszystko dzięki
temu, że wydziałem kierował prorektor, który miał autorytet w środowisku, kontakty polityczne i
umiejętność zarządzania znacznym już majątkiem. O gorzowskim AWF niech świadczy
to, że jej potencjał kadrowy wystarczył do poważnego wzmocnienia powstających
kierunków wychowania fizycznego na uczelniach w Zielonej Górze, Koszalinie,
Wałczu czy kierunków turystyki w Sulechowie i na PWSZ w Gorzowie, profesura z
powodzeniem rozwija kadry naukowe dla uniwersytetów w Rzeszowie, Olsztynie i innych
uczelni.
W przeszłości
gorzowskiego wydziału nie zawsze dobrze radzono sobie z zarządzaniem
inwestycjami. Pamiętamy ciągnącą się budowę akademika na Górczynie .
W ostatnich latach dziekan wydziału, czasami osamotniony w swoich staraniach,
nie bez problemów finansowych dokończył budowę przystani wioślarskiej, a brak
skutecznego nadzoru spowodował wstrzymanie adaptacji budynku fizjoterapii za kilkadziesiąt
milionów. Zadaniem
dziekana jest przede wszystkim wykształcenie dobrych absolwentów i pomnażanie
dorobku naukowego wydziału. Poznaniacy, słynący z gospodarności i oszczędności
chyba przeliczyli się likwidując funkcję prorektora wydziału w Gorzowie.
W tym samym czasie, kiedy w Gorzowie toczyły się dyskusje w
różnych kręgach i polityczne przepychanki o tytuł pierwszeństwa twórcy Akademii
Gorzowskiej, potencjał kadrowy wykładowców uległ znacznemu rozproszeniu,
zlikwidowano administrację i dziesiątki
stanowisk pracy obsługi
technicznej. Podatki powędrowały do Poznania, wątpliwe jest dzisiaj planowanie
dalszych inwestycji z funduszy unijnych
centralnych lub regionalnych.
Należy mieć nadzieję, że najbliższa inauguracja roku
akademickiego na AWF, będzie ostatnią przeprowadzaną na wydziale. Następne poprowadzi
Jego Magnificencja Rektor Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii.
Aby nie było to tylko pobożne życzenie trzeba mocno zakasać rękawy, schować
wszystkie osobiste i instytucjonalne animozje i robić swoje.
Dr MICHAŁ BAJDZIŃSKI