Choć nie pełni formalnych funkcji publicznych, to dla wielu znaczy
więcej niż poseł, senator, a nawet wojewoda. Można i nawet trzeba się z nim w
wielu kwestiach nie zgadzać – bo oprócz stwierdzeń mądrych, potrafi wypowiadać
również te żenujące - ale nie można go bagatelizować i ignorować. Głos
Komarnickiego dla kibiców żużla, to jak list pasterski biskupa ordynariusza. Bogaty niby nie zrozumie biednego, ale zrozumie chociaż bogatych. Biedny zrozumie tylko siebie...
 |
| Irytuje swoją megalomanią i egocentryzmem, ale trudno mieć o to żal do kogoś, kto może czuć się życiowo spełniony. Nawet jeśli wypowiada się nieporadnie, to trudno mu odmówić, że myśli i wie o czym mówi. A dla wielu polityków jest to uczucie obce - co widać po ich niezmąconych myśleniem twarzach ... |
Właściwie wielu zastanawia się
nad tym, czy mandat senatorski był Władysławowi
Komarnickiemu do czegokolwiek potrzebny, gdy jego głos jako przedsiębiorcy,
działacza sportowego i gospodarczego autorytetu, był i jest znacznie bardziej słyszalny niż
parlamentarzystów. Tym razem w rozmowie z telewizją TELETOP podsumował
wydarzenia podczas Święta Niepodległości w Warszawie. „Politycy
zaklinają rzeczywistość. Jak się człowiek z nimi spotyka, to oni mówią, że
wszystko jest fajnie i dobrze, a takie marsze powodują, że ukazuje się słabość zorganizowania państwa
polskiego” – powiedział honorowy prezes „Stali Gorzów”. Pewną nowością w
postawie prezesa Komarnickiego jest skrajnie krytyczna opinia na temat rządu premiera
Donalda Tuska oraz samego prezydenta
Bronisława Komorowskiego, który w
dotychczasowych jego wypowiedziach cieszył się większą estymą niż dziesięciu
ostatnich Papieży, prezydentów USA - od Ronalda
Regana począwszy, a na Baracku Obamie kończąc oraz kilku sekretarzy generalnych
ONZ. „Najbardziej śmieszy mnie premier
Donald Tusk, który zamiast skarcić, próbuje bronić urzędników. To człowiek
nieudolny i bez pomysłu. Potem widzimy żenujący obraz jak prezydent Polski
przeprasza Rosję za jakąś hołotę” – skonstatował niedoszły senator, który swego
czasu bardzo zabiegał o rekomendację Platformy Obywatelskiej. Trudno odmówić mu
racji w tym, że wszystkie te polityczne utyskiwania to gra na pokaz, która trwa
nie od dziś i trwać będzie długo. Z drugiej strony – wykazał się znajomością
regionalnego parlamentaryzmu, ale to wynikało chyba bardziej z zazdrości niż
próby rzetelnej oceny sytuacji. Nie od dziś wiadomo, że fotel na ul. Wiejskiej –
w czymkolwiek i z kimkolwiek, aby tylko z legitymacją parlamentarzysty oraz salutami
Straży Marszałkowskiej, jest jego marzeniem ostatecznym. „Spotkamy się za rok i będzie kolejna zadyma i znów będziemy na ten
temat rozmawiać. Jest też akcent lubuski, bo kilka lat temu młody i pryszczaty
człowiek startował do Sejmu. To nijaki Krzysztof Bosak. On złamał prawo
wieszając plakaty kilkadziesiąt razy i wydawało się, że ktoś taki powinien być
napiętnowany, a on został posłem” – powiedział ciągle pragnący
parlamentarnego splendoru Władysław Komarnicki. Jak przystało na męża stanu,
nie mogło zabraknąć spraw bliskich zwykłym ludziom, a do tych należy rozpalona
ostatnio do czerwoności dyskusja na temat gorzowskich tramwajów. Tu również
prezesowi trudno zarzucić cokolwiek – nie orientował się w temacie do końca, bo
jak sam stwierdził „wolał wybrać teatr
niż organizowaną przez prezydenta debatę”, ale diagnoza była godna
przedsiębiorcy i zatroskanego o losy miasta. „Muszę się narazić mieszkańcom, bo mamy w Gorzowie stary szlak linii, a
przecież przez ostatnie 15-20 lat bardzo zmienił się w mieście nawet szlak
sypialni. Powiedzmy sobie wprost: czy Gorzów stać na to, by tramwaje jeździły
puste i generowały koszty, a miasto dokładało do nich z budżetu ? Trzeba się
zastanowić jak przemodelować linie, aby
tam gdzie jeździ powietrze, jeździli ludzie. Jeśli jesteśmy dumni z tramwajów, trzeba poprawiać wskaźnik ekonomiczny”
– skonstatował. Co racja to racja, a Komarnickiemu trzeba oddać na plus, że nie
poszedł – jak śmieci i zdechłe ryby – z nurtem politycznego bełkotu, ale
powiedział to, co dla ludzi potrafiących liczyć jest oczywiste. Problem w tym,
ze gorzowscy samorządowcy potrafią tylko liczyć comiesięczne przelewy z biura
Rady Miasta. Pod tym względem w gorzowskim samorządzie – bez względu na poglądy
- powinno być więcej Komarnickich, Surowców, Wierchowiczów, Synowców czy
Kurczynów, a mniej byłych i obecnych nauczycieli oraz dorobkiewiczów, dla
których samorządowa dieta, to przede wszystkim możliwość spłaty hipotecznego
kredytu. Jest pewien problem i to o prezesie świadczy niestety źle: dla niego
praca w samorządzie miejskim to zesłanie, a nie zaszczyt…